PoemProject PoemProject PoemProject
SZUKAJ:     Tytuły  Autorzy    
Home
Dzisiaj dodane
Dodane w tygodniu
TOP
Pokaż tomiki
Autorzy
O PoemProject
Historia
Regulamin serwisu
Patronat medialny
Współpraca
Forum PP
Kontakt
Login:
Hasło:
Rejestruj się
Zapomniałem hasło
PaulaSłonko
Zdjęcie autora - kliknij aby zobaczyć powiększenie
Jestem osoba niezwykle kontaktowną,mającą pomysł na życie,ambitną.Obec...
...więcej...
Gości online:
9
Liczba wierszy w serwisie:
24634
PARTNERZY SERWISU:
Kongres Kultury Polskiej
Śródmiejski Ośrodek Kultularny w Krakowie
Fragile - pismo kulturalne
Beata Skulska-Papp
888
Dziewczę

Pamiętam przyśnił mi się wiersz,
przepiękny aż do końca,
chciałem go ująć, chciałem wziąć
umknął w promyku słońca.

I nawet nie wiem o czym był,
zgadywać tylko mogę,
o lasach skrytych pośród wzgórz?
O krystalicznej wodzie?

Lecz obraz urokliwy ten,
bezdźwięcznie mnie przyzywał,
pobiegłem ciągnąc z sobą sen,
leniwy i przedziwny.

A wtedy zamiast pięciu wzgórz
bagna zamajaczyły
i wianek z ruty, bukiet róż,
i zaraz się ukryły.

Dobiegł, dziewczęcy słodki śmiech,
postaci nie widziałem,
poza nim frasobliwy szept,
mokradło kołysało.

Uciekłem mając w dłoniach świt,
dziewczynę napotkałem,
w jej włosach wianek z ruty lśnił,
i bukiet tamten miała.

– Czemu uciekasz? – Czemu gnasz?
przede mną grzęzawicą,
i naraz popłynęła łza,
po bladym jej policzku.

– Nie wracam w bagno gdy jest świt,
a noc mnie nie wygania,
dróg mych, ścieżynek nie zna nikt,
wieczorów długich parnych.

– Tam po bezdrożach hulał wiatr,
skończyłam splatać wianek,
przedziwny ptak na wierzbie siadł,
na wierzbie rozczochranej.

– A gdy zaśpiewał gęsta mgła
dokoła wszystko skryła,
i najpierw biegłam, później szłam
i nago zatańczyłam.

– Gdy suknię swą przywdziałam znów,
to z róż dostrzegłam bukiet,
uniosłam go w zachwycie słów,
a znikąd nadszedł smutek.

– Zrobiłam jeszcze jeden krok,
ziemia się grząską stała
i darmo wytężałam wzrok
i darmo wierzba łkała.

– Tonąc powoli jeszcze raz
na słońce spojrzeć chciałam,
i chociaż we łzach miałam twarz
wyraźnie je ujrzałam.

– I jak modlitwę cichy szept
posłałam aż do nieba,
i mgła zniknęła, upadł deszcz
i zaszumiały drzewa.

– Gdy położyłam bukiet róż
to bagnu, trochę sobie,
ujrzałam tęczę spoza wzgórz
w piersi zamarły słowa.

– I jeszcze tylko jedna myśl-
-daleko rzucić wianek,
ty go znalazłeś właśnie dziś
lecz podnieść nie zechciałeś.

Wtedy zniknęła, został sen,
ten dziwny, niesłychany,
zmienił się w romantyczny dzień,
majaczył nad bagnami.

Liczba czytań: 450 || Liczba głosów: 0
Prześlij link do tego wiersza znajomemu:
Email:
ostatnio dodane wiersze
1. za mało wiemy
2018-07-21
2. zda się
2018-07-21
3. Pęta
2018-07-21
4. Jesteś tego warta
2018-07-21
5. Życiowe prawdy
2018-07-21
6. Kawa czy herbata?
2018-07-21
7. Burza
2018-07-21
8. Piastunka
2018-07-20
9. co ma być będzie
2018-07-20
10. Schiza tęsknoty
2018-07-19
11. Puste myśli
2018-07-19
12. ***
2018-07-19
13. Obietnica
2018-07-19
14. Uważnym spojrzeniem
2018-07-18
15. W świecie poezji i prozy
2018-07-18
16. Pathfinder
2018-07-18
17. To za mało...
2018-07-18
18. Sen
2018-07-18
19. Słowa których brak...
2018-07-16
20. Cała prawda o...
2018-07-16
21. Na przekór
2018-07-16
22. Paradoks
2018-07-16
23. Za rogiem...
2018-07-16
24. Jesteś tylko moja...
2018-07-16
25. Zwiastun burzy (Żyleta)
2018-07-15
26. Korona pragnień
2018-07-15
27. Ocean ognia (Żyleta)
2018-07-15
28. Ton ciszy...
2018-07-15
29. Ukryte fantazje (Żyleta)
2018-07-14
30. Przyjdzie taki dzień...
2018-07-14
31. Zaczarowany...
2018-07-14
32. Ukryte pragnienia
2018-07-14
[Home][Autorzy][Rejestruj się][Regulamin serwisu][Kontakt][Zgłoś naruszenie]


Copyright © 2006 - 2018 PoemProject